امان از ریسرچ تنهایی! داغانمون کرد

و دیگر هیچ

از وقتی که به دیار کفر اومدم و لفظ مسخره دکتر به ما چسبیده از ادمیان گویی فراری هستم و سختم میاد که از اندیشه هام بنویسم و حرف بزنم. گویی میترسم مورد قضاوت قرار بگیرم و ببینم که همه بهم بگن ببین دکتر مملکت چجوری فکر میکنه یا چی میگه. مسخره است که از قضاوت مردمی که خودشون دکتر نیستن میترسم. خیلی کم پیش میاد که با کسی بحث جدی بکنیم یا کتاب جدی بخونم یا کار جدی بکنم. گویی روزمرگی ریسرچ روی موضوعی که دارم روش ریسرچ میکنم بر همه ابعاد زندگی ما سایه افکنده. باید تمامش کنم. به زودی تمامش میکنم.

قبلا که گهگاهی سیگار میکشیدم برای حالش بود. الان دیگه حال نمیده، برای پوچیش میکشم. این یک عیشم منقوص شد

در خانه ماندن و لولیدن را دوست دارم. نه کار مفیدی نه هیجانی نه حرکتی هیچی. هیچی هیچی. این بطالت رمزآلود را دوست دارم. گویی دارم پوچی این زندگی را در این زمانها بهتر درک میکنم و از پوچ بودن لذت میبرم.

بر خلاف من خانم ابوریحان است. در خانه بند نمیشود. بهانه میگیرد و ... . ولی من مینشینم. نشستن و سکوت و در خود بودن را از همه چیز بیشتر دوست دارم.